Προγραμματιστικοί πονοκέφαλοι....

Φτιάχνοντας Software χρησιμοποιώντας Agile τεχνικές, νοιώθω συχνά πυκνά σαν τον Σίσυφο...

Οι θεοί λοιπόν είχαν καταδικάσει τον Σίσυφο να κυλάει αδιάκοπα ένα βράχο ως την κορυφή ενός βουνού απ' όπου η πέτρα, με το βάρος της, ξανάπεφτε. Είχαν σκεφτεί, κάπως δικαιολογημένα, πως δεν υπάρχει πιο φοβερή τιμωρία απ' τη χωρίς όφελος κι ελπίδα εργασία.

Έτσι και με μας δεν υπάρχει πιο φοβερή τιμωρία από το να μην δουλεύουν πράγματα που δούλευαν ως τα χθες... κάθε γραμμή κώδικα που αλλάζουμε συνεπάγεται πιθανές αλλαγές σε όλο το σύστημα. Και κανονικά με κάθε μέρα ανάπτυξης συνεπάγεται ένας πλήρης κύκλος ελέγχου του κώδικα. Στην αρχή, όσο το σύστημα είναι μικρό αυτό δεν είναι πολύς μπελάς. Σιγά-σιγά όμως και όσο αυξανεται η πολυπλοκότητα αυξάνονται και οι πιθανοί έλεγχοι ώσπου ο έλεγχος γίνεται πολύ μεγαλύτερος από την ανάπτυξη. Κόλαση...

Οι λύσεις που προτείνονται είναι, χμ, μάλλον άβολες...στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Π.χ το Regression Testing καταντάει συχνά ένα εξειδικευμένο ολοκληρωμένο project από μόνο του.

Και τι μπορεί να γίνει θα μου πείτε; Το ψάχνω ακόμα :) Μέχρι στιγμής το μόνο που δουλεύει είναι το συνεχές εξαντλητικό τεστ και καλές πρακτικές προγραμματισμού. Αλλά μέχρι εκεί...