Ενέδωσα και απέκτησα ένα iPhone 3GS πρόσφατα. Ομολογώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα gadget που είχα ποτέ. Μερικά από τα highlight είναι η εξαιτερική λειτουργικότητα, η γρήγορη απόκριση, η εξαιρετική μουσική λειτουργία, η οθόνη αφής μια γενιά καλύτερη από τους ανταγωνιστές, η τεράστια ποικιλία από πρόγράμματα να κατεβάσει κανείς από το Αpp-Store, το GPS και η πυξίδα πολύ καλής ποιότητα.
Σαν κινητό είναι επίσης καλό αλλά υπάρχουν και ανάλογες αξιόλογες προτάσεις με πολύ λιγότερα χρήματα. Αν θέλετε όμως ένα μικρό υπολογιστή είναι ότι καλύτερο μπορείτε να βρείτε αυτήν την στιγμή.
Όπως όλα τα καλά πράγματα όμως μπορεί να γίνει καλύτερο. Παρακάτω παραθέτω μια μικρή λίστα με πράγματα που θα ήθελα να δω στο επόμενο ΙPhone που θα βγεί (πιθανότατα) το 2010.
- Μπαταρία που να αντέχει πάνω από μία μέρα βαριάς χρήσης. Σήμερα το φορτίζω σχεδόν κάθε δεύτερη μέρα.
- Είναι λίγο βαρύ στο χέρι - αν μπορούσε να χάσει ~200 γραμμάρια θα βελτιωνόταν πολύ η χρήση του.
- Η χρήση του 3G δίνει απαράδεκτες ταχύτητες. Δεν ξέρω αν φταίει η συσκευή ή το δίκτυο μου για αυτό, αλλά επι του πρακτέου η αναμονές είναι συνεχείς και μεγάλες.
- Η κάμερα χρειάζεται σημαντικές βελτιώσεις. Οι φωτογραφίες είναι μέτριες την καλύτερη ενώ δεν υπάρχει υποστήριξη flash. (Από την άλλη το βίντεο που τραβάει το κινητό είναι από τα καλύτερα που έχω δει)
- Το σύστημα φωνητικής λειτουργίας (όπως και στα περισσότερα κινητά) είναι για γέλια και για κλάματα. Μετά από μια εικοσαετία ανάπτυξης της σχετικής τεχνολογίας τα αποτελέσματα είναι δυστυχώς πενιχρά.
- Μια οθόνη ΟLED με διπλάσια pixel ανά διάσταση, μεγαλύτερη ευκρίνεια και μικρότερη κατανάλωση (η τρέχουσα οθόνη είναι πολύ καλή αλλά εχθρός του καλού είναι το καλύτερο... )
- Δυνατότητα να τρέχουν εφαρμογές στο background. Σήμερα μόνο ο browser και το Ipod τρέχουν στο background.
-Κάποιο προστατευτικό case από την ίδια την apple που θα ταιριάζει στην φύση της συσκευής 100% και θα δένει μαζί της αρμονικά.
- H λειτουργικότητα τoυ Αpp-Store μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά. Σήμερα δύσκολα μπορώ να δω με μια ματιά τις νέες πρσθήκες και αλλαγές.
Άλλα μικρά και χρηστικά:
- Κάποιο σύστημα αυτο-καθαρισμού :) της οθόνης. Μαζεύει σκόνη και δαχτυλιές εξαιρετικά γρήγορα.
- Όταν κατεβάζω ένα πρόγραμμα από το App-store να μην με πετάει έξω στο downloading screen.
- Βλέπω αρκετό χώρο χαμένο πάνω και κάτω από την οθόνη. Ας τον εκμεταλλευτεί ή ΑPPLE για να μικραίνει ο συνολικός όγκος της συσκευής.
- Υποστήριξη Flash και JAVA στον Safari.
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2009
Περι της μείωσης της φοροδιαφυγής
Έντονη έγινε η συζήτηση πλησιάζοντας τις εκλογές στις 2 Οκτωβρίου 2009 για τη μείωση της φοροδιαφυγής. Και οι δύο μονομάχοι συμφώνησαν ότι, εν'πολλοίς, τα λεφτά θα βρεθούν από τη μείωση της.
Καιρό τώρα σκέφτομαι το θέμα της χρηματοδότησης του κράτους. Σε ένα ειδανικό κράτος, όχι μόνο δεν θα υπήρχαν φόροι αλλά αντίθετα το κράτος θα μπορούσε να παράγει αρκετό πλούτο ώστε να παρέχει μέρισμα και στους τυχερούς πολίτες του. Ο πλούτος αυτός θα προερχόταν από την διαχείριση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας (λιγνίτης, πετρέλαιο κλπ) αλλά και από χρηστά λειτουργούσες δημόσιες επιχειρήσεις (π.χ ΟΤΕ, ΔΕΗ, Τράπεζες, Τυχερά παιχνίδια κλπ). Ένα τέτοιο κράτος θα είχε ελάχιστο κόστος λειτουργίες (μικρός δημόσιος τομέας) και τα έργα του θα ήταν κυρίως με χρήση ανταποδοτικών μέσων (όπως άλλωστε γίνεται σήμερα για τους δρόμους). Σαν μια μεγάλη επιχείρηση το κράτος θα παρήγαγε κέρδη και θα επέστρεφε ότι περίσσευε στους πολίτες. Δυστυχώς δεν γνωρίζω κάποιο τετοιο κράτος (ίσως κάποιο στην αραβική χερσόνησο να πλησιάζει σε αυτό το μοντέλο).
Οι απαραίτητοι λοιπόν φόροι θα πρέπει τουλάχιστον σε μια ενδιάμεση κατάσταση να είναι δίκαιοι. Ξεκαθαρίζω κατ'αρχήν ότι είμαι αντίθετος με την φορολόγηση εισοδήματος. Το εισόδημα είναι μια "ένδειξη" πλούτου η οποία μετατρέπεται σε πράξη πλουτισμού μόνο μέσω της κατανάλωσης. Με άλλα λόγια, η φορολογία θα έπρεπε να υπάρχει "μόνο" στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή κεφαλαίου. Η παραγωγή κεφαλαίου θα μπορούσε έτσι να "αναπνεύσει" και να επανεπενδυθεί (με καλύτερο τρόπο από το να γίνει μισθοί δημοσίων υπαλλήλων).
Όλοι λοιπόν θα έπρεπε να πληρώνουν φόρους ανάλογα με την κατανάλωση που κάνουν. Τα προϊόντα βασικής διαβίωσης θα μπορούσαν να μην έχουν καθόλου φόρο (έτσι οι φτωχοί πάλι θα πληρώνουν ελάχιστα) ενώ τα προϊόντα για λίγους ας έχουν ΦΠΑ ακόμα και 50%. Δεν θα έπρεπε να έχουμε όμως κανέναν άλλο φόρο - όχι φόρο για την ιδιοκατοίκηση, όχι φόρο για τέλη κυκλοφορίας, όχι φόροι για οποιαδήποτε δραστηριότητα που δεν συνδέεται με την κατανάλωση.
Ας σκεφτούμε για λίγο τι θα σήμαινε ένα τέτοιο μέτρο. Πρώτα από όλα θα απλοποιούσε *εξαιρετικά* την διαδικασία της φορολόγησης. Η απλότητα εύκολα μπορεί να μετουσιωθεί σε αποτελεσματικότητα και λιγότερο δημόσιο. Ας μην γελιόμαστε, το σπάταλο δημόσιο προκαλείτε αρχικά από το μέγεθος και την πολυπλοκότητά του. Έπειτα, θα δημιουργούσε σημαντικά αποθεματικά σε εταιρίες και πολίτες που και πάλι θα έπρεπε να ξοδευτούν, άρα να φορολογηθούν. Το να ξοδευτούν επιπλέον χρήματα θα σήμαινε δημιουργία νέων θέσεων εργασίας που με την σειρά τους θα ξεκινούσε νέο κύκλο κατανάλωσης και φορολόγησης. Τέλος, θα οδηγούσε και πάλι στην αναδιανομή του πλούτου μια που ο πλούσιος θα κατανάλωνε πιο πολύ και άρα, θα πλήρωνε πιο πολύ.
Σήμερα η φοροδιαφυγή είναι σημαντική γιατί - κακά τα ψέματα - η πάσης φύσεως φορολογία είναι μεγάλη. Από τις 100 δραχμές που είναι να πάρει ένας εργαζόμενος ~20 πανε για σύνταξη και ταμείο, ~20 για φόρο εισοδήματος, ~10 για ΦΠΑ - ουσιαστικά μόνο 50 δραχμές μεταφέρονται στην οικονομία με την κατανάλωση!
Μια τέτοια λύση σίγουρα δεν είναι εύκολο να υποστηριχθεί άμεσα. Θα έπρεπε να ενταχθεί σε μια μεγάλη και δύσκολη διαδικασία απλοποίησης και βελτιστοποίησης της λειτουργίας του κράτους. Θα έπρεπε επίσης να αντέξει τα τεράστια βάρη που μεταφέρει το παρελθόν - διαχείρηση τύπου "φάε σήμερα, για αύριο βλέπουμε". Κυρίως θα έπρεπε να συνοδευτεί με ένα υποψιασμένο λαό που ξέρει να διεκδικεί αλλά και να στηρίζει το βιώσιμο σε μακροπρόθεσμο και όχι βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.
Καιρό τώρα σκέφτομαι το θέμα της χρηματοδότησης του κράτους. Σε ένα ειδανικό κράτος, όχι μόνο δεν θα υπήρχαν φόροι αλλά αντίθετα το κράτος θα μπορούσε να παράγει αρκετό πλούτο ώστε να παρέχει μέρισμα και στους τυχερούς πολίτες του. Ο πλούτος αυτός θα προερχόταν από την διαχείριση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας (λιγνίτης, πετρέλαιο κλπ) αλλά και από χρηστά λειτουργούσες δημόσιες επιχειρήσεις (π.χ ΟΤΕ, ΔΕΗ, Τράπεζες, Τυχερά παιχνίδια κλπ). Ένα τέτοιο κράτος θα είχε ελάχιστο κόστος λειτουργίες (μικρός δημόσιος τομέας) και τα έργα του θα ήταν κυρίως με χρήση ανταποδοτικών μέσων (όπως άλλωστε γίνεται σήμερα για τους δρόμους). Σαν μια μεγάλη επιχείρηση το κράτος θα παρήγαγε κέρδη και θα επέστρεφε ότι περίσσευε στους πολίτες. Δυστυχώς δεν γνωρίζω κάποιο τετοιο κράτος (ίσως κάποιο στην αραβική χερσόνησο να πλησιάζει σε αυτό το μοντέλο).
Οι απαραίτητοι λοιπόν φόροι θα πρέπει τουλάχιστον σε μια ενδιάμεση κατάσταση να είναι δίκαιοι. Ξεκαθαρίζω κατ'αρχήν ότι είμαι αντίθετος με την φορολόγηση εισοδήματος. Το εισόδημα είναι μια "ένδειξη" πλούτου η οποία μετατρέπεται σε πράξη πλουτισμού μόνο μέσω της κατανάλωσης. Με άλλα λόγια, η φορολογία θα έπρεπε να υπάρχει "μόνο" στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή κεφαλαίου. Η παραγωγή κεφαλαίου θα μπορούσε έτσι να "αναπνεύσει" και να επανεπενδυθεί (με καλύτερο τρόπο από το να γίνει μισθοί δημοσίων υπαλλήλων).
Όλοι λοιπόν θα έπρεπε να πληρώνουν φόρους ανάλογα με την κατανάλωση που κάνουν. Τα προϊόντα βασικής διαβίωσης θα μπορούσαν να μην έχουν καθόλου φόρο (έτσι οι φτωχοί πάλι θα πληρώνουν ελάχιστα) ενώ τα προϊόντα για λίγους ας έχουν ΦΠΑ ακόμα και 50%. Δεν θα έπρεπε να έχουμε όμως κανέναν άλλο φόρο - όχι φόρο για την ιδιοκατοίκηση, όχι φόρο για τέλη κυκλοφορίας, όχι φόροι για οποιαδήποτε δραστηριότητα που δεν συνδέεται με την κατανάλωση.
Ας σκεφτούμε για λίγο τι θα σήμαινε ένα τέτοιο μέτρο. Πρώτα από όλα θα απλοποιούσε *εξαιρετικά* την διαδικασία της φορολόγησης. Η απλότητα εύκολα μπορεί να μετουσιωθεί σε αποτελεσματικότητα και λιγότερο δημόσιο. Ας μην γελιόμαστε, το σπάταλο δημόσιο προκαλείτε αρχικά από το μέγεθος και την πολυπλοκότητά του. Έπειτα, θα δημιουργούσε σημαντικά αποθεματικά σε εταιρίες και πολίτες που και πάλι θα έπρεπε να ξοδευτούν, άρα να φορολογηθούν. Το να ξοδευτούν επιπλέον χρήματα θα σήμαινε δημιουργία νέων θέσεων εργασίας που με την σειρά τους θα ξεκινούσε νέο κύκλο κατανάλωσης και φορολόγησης. Τέλος, θα οδηγούσε και πάλι στην αναδιανομή του πλούτου μια που ο πλούσιος θα κατανάλωνε πιο πολύ και άρα, θα πλήρωνε πιο πολύ.
Σήμερα η φοροδιαφυγή είναι σημαντική γιατί - κακά τα ψέματα - η πάσης φύσεως φορολογία είναι μεγάλη. Από τις 100 δραχμές που είναι να πάρει ένας εργαζόμενος ~20 πανε για σύνταξη και ταμείο, ~20 για φόρο εισοδήματος, ~10 για ΦΠΑ - ουσιαστικά μόνο 50 δραχμές μεταφέρονται στην οικονομία με την κατανάλωση!
Μια τέτοια λύση σίγουρα δεν είναι εύκολο να υποστηριχθεί άμεσα. Θα έπρεπε να ενταχθεί σε μια μεγάλη και δύσκολη διαδικασία απλοποίησης και βελτιστοποίησης της λειτουργίας του κράτους. Θα έπρεπε επίσης να αντέξει τα τεράστια βάρη που μεταφέρει το παρελθόν - διαχείρηση τύπου "φάε σήμερα, για αύριο βλέπουμε". Κυρίως θα έπρεπε να συνοδευτεί με ένα υποψιασμένο λαό που ξέρει να διεκδικεί αλλά και να στηρίζει το βιώσιμο σε μακροπρόθεσμο και όχι βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Τι αξίζει μια ιδέα;
Τι επιχειρηματική αξία έχει μια ιδέα; Συνήθως τίποτα από μόνη της γιατί αλλοιώς θα υπήρχαν χρηματιστήρια ιδεών. Η ιδέα είναι όμως ο συνδετικός κρίκος που μπορεί να ενώσει ανθρώπους και να τους οδηγήσει σε κάτι χειροπιαστό που με την σειρά του μπορεί να οδηγήσει σε ένα οικονομικό όφελος αλλά και σε έναν καλύτερο κόσμο.
Όταν βλέπω ανθρώπους που δεν θέλουν να συζητήσουν την ιδέα τους μου φαίνεται αστείο. Αν δεν την συζητήσεις πως θα δεις τι σκέφτονται οι άλλοι, πως θα την βελτιώσεις μέσα από την τριβή, την κριτική και την παρατήρηση. Μόνο εσύ μπορείς να την έχεις αρκετά ώριμη στο μυαλό σου και μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος αν από ακατάπαυστη ολιγωρία κάποιος άλλος σε προσπεράσει.
Το παραπάνω ισχύει ιδιαίτερα στην τεχνολογία όπου εύκολα μέσα απο μια "ώριμη" ιδέα μεταβαίνει κανείς σε ένα πρακτικό αποτέλεσμα αλλά δύσκολα κανείς "πιστεύει" σε μια ιδέα και την ωριμάζει στο μυαλό του. Και ακόμα ποιο δύσκολα πέρνει την απόφαση να την μετατρέψει σε ένα προϊόν.
Είχα την τύχη γύρω μου να έχω συχνά ταλαντούχους ανθρώπους με άποψη και περιεχόμενο. Πολύ συχνά όμως, ειδικά σε περιβάλλον πανεπιστημίου, εύρισκα ανθρώπους που δεν θέλανε να πάνε την ιδέα τους (ή την πρώτυπη υλοποίησή τους...) ένα βήμα παραπάνω. Για αυτούς η χαρά της δημιουργίας τελείωνε σε ένα paper ή σε ένα καλό περιοδικό. Ο καθένας πρέπει να έχει τον ρόλο του και ο ερευνητής συχνά καλά κάνει και ξέρει την θέση του. Από την άλλη, η τεχνολογία επιτρέπει εξαιρετικά φθηνές μεταφορές την πρωτογενούς γνώσης σε πρακτικά αποτελέσματα και είναι κρίμα ενδιαφέρουσες ιδέες να καταλήγουν στα σκουπίδια, σε συρτάρια ή σε χέρια ανθρώπων που δεν εκτιμάνε την αξία τους.
Αντιλαμβάνομαι εδώ ότι υπάρχει ένα ελλειμα παιδείας στους ίδιους τους ερευνητές που μέσα από την λεπτομερή ενασχόληση με ένα περιεχόμενο έχουν χάσει μια σφαιρική εκτίμηση των ευκαιριών (από την άλλη όχθη οι καθαρά επιχειρηματίες - που εκ'των πραγμάτων είναι και λίγο πωλητές - τείνουν να υπερτιμούν την αξία των προϊόντων τους).
Πρέπει να δεχτούμε ότι δεν είναι όλοι γεννημένοι επιχειρηματίες και το ρίσκο φοβίζει (δεν υπάρχει επιχειρηματικότητα χωρίς ρίσκο). Συνειδητά θα πρέπει η χώρα μας όμως να επενδύσει σε "σφαιρικούς" ανθρώπους που δεν φοβούνται να "φάνε τα μούτρα τους", δημιουργώντας καλές συνθήκες ώστε να περάσουν τις "ερευνητικές" ιδέες τους στο επόμενο στάδιο.
Οι ερευνητές-επιχειρηματίες είναι εξαιρετική περίπτωση γιατί ξεκινάνε από την ουσία που είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Αντίθετα σήμερα στην Ελλάδα ο επιτυχημένος επιχειρηματίας ορίζεται μέσα απο την έμμεση ή άμεση δικτύωση του με το κράτος ή την νομεγκλατούρα της κοινωνίας μας (εκτός ολίγων φωτεινών εξαιρέσεων). Η ενασχόληση του ερευνητή-επιχειρηματία με τα παραπάνω οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα σε θόρυβο και μειωμένη αποτελεσματικότητα.
Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και θα χρειαστεί αρκετά ακόμα κείμενα για να αναλυθεί σε βάθος. Σε επόμενο άρθρο θα αναφέρω βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μια τεχνολογική ιδέα αλλά και την άποψη μου για τον ρόλο του κράτους σε αυτήν την διαδικασία.
Όταν βλέπω ανθρώπους που δεν θέλουν να συζητήσουν την ιδέα τους μου φαίνεται αστείο. Αν δεν την συζητήσεις πως θα δεις τι σκέφτονται οι άλλοι, πως θα την βελτιώσεις μέσα από την τριβή, την κριτική και την παρατήρηση. Μόνο εσύ μπορείς να την έχεις αρκετά ώριμη στο μυαλό σου και μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος αν από ακατάπαυστη ολιγωρία κάποιος άλλος σε προσπεράσει.
Το παραπάνω ισχύει ιδιαίτερα στην τεχνολογία όπου εύκολα μέσα απο μια "ώριμη" ιδέα μεταβαίνει κανείς σε ένα πρακτικό αποτέλεσμα αλλά δύσκολα κανείς "πιστεύει" σε μια ιδέα και την ωριμάζει στο μυαλό του. Και ακόμα ποιο δύσκολα πέρνει την απόφαση να την μετατρέψει σε ένα προϊόν.
Είχα την τύχη γύρω μου να έχω συχνά ταλαντούχους ανθρώπους με άποψη και περιεχόμενο. Πολύ συχνά όμως, ειδικά σε περιβάλλον πανεπιστημίου, εύρισκα ανθρώπους που δεν θέλανε να πάνε την ιδέα τους (ή την πρώτυπη υλοποίησή τους...) ένα βήμα παραπάνω. Για αυτούς η χαρά της δημιουργίας τελείωνε σε ένα paper ή σε ένα καλό περιοδικό. Ο καθένας πρέπει να έχει τον ρόλο του και ο ερευνητής συχνά καλά κάνει και ξέρει την θέση του. Από την άλλη, η τεχνολογία επιτρέπει εξαιρετικά φθηνές μεταφορές την πρωτογενούς γνώσης σε πρακτικά αποτελέσματα και είναι κρίμα ενδιαφέρουσες ιδέες να καταλήγουν στα σκουπίδια, σε συρτάρια ή σε χέρια ανθρώπων που δεν εκτιμάνε την αξία τους.
Αντιλαμβάνομαι εδώ ότι υπάρχει ένα ελλειμα παιδείας στους ίδιους τους ερευνητές που μέσα από την λεπτομερή ενασχόληση με ένα περιεχόμενο έχουν χάσει μια σφαιρική εκτίμηση των ευκαιριών (από την άλλη όχθη οι καθαρά επιχειρηματίες - που εκ'των πραγμάτων είναι και λίγο πωλητές - τείνουν να υπερτιμούν την αξία των προϊόντων τους).
Πρέπει να δεχτούμε ότι δεν είναι όλοι γεννημένοι επιχειρηματίες και το ρίσκο φοβίζει (δεν υπάρχει επιχειρηματικότητα χωρίς ρίσκο). Συνειδητά θα πρέπει η χώρα μας όμως να επενδύσει σε "σφαιρικούς" ανθρώπους που δεν φοβούνται να "φάνε τα μούτρα τους", δημιουργώντας καλές συνθήκες ώστε να περάσουν τις "ερευνητικές" ιδέες τους στο επόμενο στάδιο.
Οι ερευνητές-επιχειρηματίες είναι εξαιρετική περίπτωση γιατί ξεκινάνε από την ουσία που είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Αντίθετα σήμερα στην Ελλάδα ο επιτυχημένος επιχειρηματίας ορίζεται μέσα απο την έμμεση ή άμεση δικτύωση του με το κράτος ή την νομεγκλατούρα της κοινωνίας μας (εκτός ολίγων φωτεινών εξαιρέσεων). Η ενασχόληση του ερευνητή-επιχειρηματία με τα παραπάνω οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα σε θόρυβο και μειωμένη αποτελεσματικότητα.
Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και θα χρειαστεί αρκετά ακόμα κείμενα για να αναλυθεί σε βάθος. Σε επόμενο άρθρο θα αναφέρω βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μια τεχνολογική ιδέα αλλά και την άποψη μου για τον ρόλο του κράτους σε αυτήν την διαδικασία.
Δευτέρα 6 Απριλίου 2009
Η ζωή με το MacBook
Μετά από λίγη(?) σκέψη αποφάσισα ότι ένα MacBook ήταν το κατάλληλο επόμενο βήμα στην μακρά σειρά από υπολογιστές που είχαν την ατυχία να με έχουν ιδιοκτήτη τους.
Η σειρά αυτή εμπεριέχει πολλά μηχανήματα από το 1986 και μετά. Μια μικρή λίστα περιλαμβάνει τον πρώτο μου 8088, έναν 286, έναν 386, έναν Pentium (είχα δώσει ένα μυθικό ποσό για αυτό το μηχάνημα το 1994), το πρώτο μου laptop Compaq Presario το 2000, ένα Acer Ferrari (καταπληκτικό μηχάνημα!), ένα Dell (Latitude?), ένα SONY Vaio, ακόμα ένα Dell Latitude 5400, ένα Acer one netbook και τελευταίο το MacBook Aluminum.
Αισθητικά και χρηστικά νομίζω ότι το καλύτερο όλων ήταν το Acer Ferrari αν και το MacBook έχει τις προδιαγραφές για να πάρει τα σκήπτρα. Οι τρεις πρώτες μέρες μαζί του ήταν γεμάτες από νέες εμπειρίες και απολαύσεις αλλά και αρκετά προβλήματα. Ειδικά η χρήση του bootcamp στο MAC OS X Leopard μου έβγαλε την ψυχή (2 συμβουλές αν έχετε παρόμοια προβλήματα - μη διαγράψετε το partition του bootcamp από το installation των windows, φορμάρετε το partition οπωσδήποτε (αν δεν έχετε την επιλογή για format στο cd των windows που έχετε, δοκιμάστε άλλο CD - μερικά την έχουν/μερικά όχι(!)). Άλλα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζω είναι η έλλειψη του πλήκτρου del (πρέπει να το προσομειώνω) και η αρκετά διαφορετική λογική του cut and paste.
Παρόλα αυτά νομίζω ότι η μετάβαση είναι σχετικά ανώδυνη και γεμάτη όμορφες εκπλήξεις (αν μη τι άλλο οι "όμορφες εκπλήξεις" είναι το σήμα κατατεθέν της Apple). Διαβάστε παρακάτω την άποψη της Apple για την εμφάνιση των προϊόντων και του software κάτω από τον όρο Αισθητική αρτιότητα (Aesthetic integrity).
"Although the ultimate purpose of an application is to enable a task, even if that task is playing a game, the importance of an application’s appearance should not be underestimated. This is because appearance has a strong impact on functionality: An application that appears cluttered or illogical is hard to understand and use.
Aesthetic integrity is not a measure of how beautiful your application is. It’s a measure of how well the appearance of your application integrates with its function. For example, a productivity application should keep decorative elements subtle and in the background, while giving prominence to the task by providing standard controls and behaviors.
An immersive application is at the other end of the spectrum, and users expect a beautiful appearance that promises fun and encourages discovery. Although an immersive application tends to be focused on providing diversion, however, its appearance still needs to integrate with the task. Be sure you design the user interface elements of such an application carefully, so that they provide an internally consistent experience."
Η σειρά αυτή εμπεριέχει πολλά μηχανήματα από το 1986 και μετά. Μια μικρή λίστα περιλαμβάνει τον πρώτο μου 8088, έναν 286, έναν 386, έναν Pentium (είχα δώσει ένα μυθικό ποσό για αυτό το μηχάνημα το 1994), το πρώτο μου laptop Compaq Presario το 2000, ένα Acer Ferrari (καταπληκτικό μηχάνημα!), ένα Dell (Latitude?), ένα SONY Vaio, ακόμα ένα Dell Latitude 5400, ένα Acer one netbook και τελευταίο το MacBook Aluminum.
Αισθητικά και χρηστικά νομίζω ότι το καλύτερο όλων ήταν το Acer Ferrari αν και το MacBook έχει τις προδιαγραφές για να πάρει τα σκήπτρα. Οι τρεις πρώτες μέρες μαζί του ήταν γεμάτες από νέες εμπειρίες και απολαύσεις αλλά και αρκετά προβλήματα. Ειδικά η χρήση του bootcamp στο MAC OS X Leopard μου έβγαλε την ψυχή (2 συμβουλές αν έχετε παρόμοια προβλήματα - μη διαγράψετε το partition του bootcamp από το installation των windows, φορμάρετε το partition οπωσδήποτε (αν δεν έχετε την επιλογή για format στο cd των windows που έχετε, δοκιμάστε άλλο CD - μερικά την έχουν/μερικά όχι(!)). Άλλα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζω είναι η έλλειψη του πλήκτρου del (πρέπει να το προσομειώνω) και η αρκετά διαφορετική λογική του cut and paste.
Παρόλα αυτά νομίζω ότι η μετάβαση είναι σχετικά ανώδυνη και γεμάτη όμορφες εκπλήξεις (αν μη τι άλλο οι "όμορφες εκπλήξεις" είναι το σήμα κατατεθέν της Apple). Διαβάστε παρακάτω την άποψη της Apple για την εμφάνιση των προϊόντων και του software κάτω από τον όρο Αισθητική αρτιότητα (Aesthetic integrity).
"Although the ultimate purpose of an application is to enable a task, even if that task is playing a game, the importance of an application’s appearance should not be underestimated. This is because appearance has a strong impact on functionality: An application that appears cluttered or illogical is hard to understand and use.
Aesthetic integrity is not a measure of how beautiful your application is. It’s a measure of how well the appearance of your application integrates with its function. For example, a productivity application should keep decorative elements subtle and in the background, while giving prominence to the task by providing standard controls and behaviors.
An immersive application is at the other end of the spectrum, and users expect a beautiful appearance that promises fun and encourages discovery. Although an immersive application tends to be focused on providing diversion, however, its appearance still needs to integrate with the task. Be sure you design the user interface elements of such an application carefully, so that they provide an internally consistent experience."
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)