H τυρανία των μικρών πραγμάτων

Ξυπνάω με ένα άγχος... βρε μπας και δεν πλήρωσα τον ΟΤΕ; το ADSL στην forthnet;Πότε έρχονται για τα κοινόχρηστα; για να κοιτάξω... Να μην ξεχάσω το ΦΠΑ (πρέπει να το καταθέσω αν και ΔΕΝ είχα έσοδα αυτό το τρίμηνο,αργκκκκ)...όπως ξέχασα το προηγούμενο και έτρεχα στις εφορίες. Πρέπει να βγάλω και το συγκεντρωτικό ΦΠΑ κάποια στιγμή. Και να φτιάξω το Ε3 ....Ε9 δεν χρειάζεται, δεν έχω ακίνητα.

Η ΔΕΗ δεν ήρθε, η ΕΥΔΑΠ μπορεί να περιμένει - δεν το κόβουν αυτοί. Κέρματα να μην ξεχάσω για το Μετρό. Κάπου άφησα και του ηλεκτρικού τα εισητήρια, ίσως χρειαστούν. Μα και αυτοί ρε παιδί μου, άλλα για Μετρό, άλλα για ηλεκτρικό, άλλα για προαστιακό.

Την πιστωτική κάρτα την πλήρωσα αλήθεια; ... μετά την αλλαγή διεύθυνσης πρέπει να τους ενημερώσω να μου τα στέλνουν στο καινούργιο σπίτι. Ευτυχώς τέλη κυκλοφορίας πάνε στο πατρικό μου. Το ίδιο και το ΤΣΜΕΔΕ...ξεγνιασιά.

Που άφησα την electron της Eθνικής;...χμ, μόνο της Αλφα και της Αγροτικής βλέπω εδώ κοντά - στο αμάξι θα είναι (ελπίζω, γιατί αλλοιώς θα την ρούφηξε το μηχάνημα...). Να βγάλω λεφτά γιατί πρέπει να πληρώσουμε και το νοίκι στα κοντά. Και να θυμηθώ το απόγευμα να πάρω και κανά δώρο στο βαφτηστήρι μου, γιορτές έρχονται.

Ουφ, ας ντυθώ - τα παπούτσια στο μπαλκόνι τα άφησα; Τελειώνει η οδοντόκρεμα, πρέπει να πάω Super Market το απόγευμα. Μπα; ούτε γάλα έχει μείνει, μα τι το κάνουμε τόσο γάλα; Να μην ξεχάσω τα κλειδιά του σπιτιού, του αμαξιού, του γκλειστού καράζ και για τα μικρά για μπάρες που βάλαμε για να μην παρκάρουν μπροστά οι ασυνείδητοι (συνήθως απογεύματα Πέμπτης που γίνεται χαμός στο Πακράτι).

Ας πάρω και τα κλειδιά του γραφείου και είμαστε κομπλέ. Ελπίζω να μην ξέχασα τίποτα...χμ... άντε και καλή μας μέρα.

Προγραμματιστικοί πονοκέφαλοι....

Φτιάχνοντας Software χρησιμοποιώντας Agile τεχνικές, νοιώθω συχνά πυκνά σαν τον Σίσυφο...

Οι θεοί λοιπόν είχαν καταδικάσει τον Σίσυφο να κυλάει αδιάκοπα ένα βράχο ως την κορυφή ενός βουνού απ' όπου η πέτρα, με το βάρος της, ξανάπεφτε. Είχαν σκεφτεί, κάπως δικαιολογημένα, πως δεν υπάρχει πιο φοβερή τιμωρία απ' τη χωρίς όφελος κι ελπίδα εργασία.

Έτσι και με μας δεν υπάρχει πιο φοβερή τιμωρία από το να μην δουλεύουν πράγματα που δούλευαν ως τα χθες... κάθε γραμμή κώδικα που αλλάζουμε συνεπάγεται πιθανές αλλαγές σε όλο το σύστημα. Και κανονικά με κάθε μέρα ανάπτυξης συνεπάγεται ένας πλήρης κύκλος ελέγχου του κώδικα. Στην αρχή, όσο το σύστημα είναι μικρό αυτό δεν είναι πολύς μπελάς. Σιγά-σιγά όμως και όσο αυξανεται η πολυπλοκότητα αυξάνονται και οι πιθανοί έλεγχοι ώσπου ο έλεγχος γίνεται πολύ μεγαλύτερος από την ανάπτυξη. Κόλαση...

Οι λύσεις που προτείνονται είναι, χμ, μάλλον άβολες...στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Π.χ το Regression Testing καταντάει συχνά ένα εξειδικευμένο ολοκληρωμένο project από μόνο του.

Και τι μπορεί να γίνει θα μου πείτε; Το ψάχνω ακόμα :) Μέχρι στιγμής το μόνο που δουλεύει είναι το συνεχές εξαντλητικό τεστ και καλές πρακτικές προγραμματισμού. Αλλά μέχρι εκεί...